کافی است چیزی نداشته باشی برای ِ از دست دادن، همه میترسند از لبخندهایات حتّا من عادت دارم به بودن به بودن … بودن در جهانی...
Author - فرهاد سپیدفکر
مینشینی سر-ات را پایین میگیری به نقطهای آن-سوتر خیره میشوی فرو میروی میروی میروی میروی … بلند میشوی پنجره را...
چشمداشت ِ دیگری داشتی؟ همیشه هماین نبوده مگر؟ چون رعد میآمد و چون برق میرفت زنی که دوست اش داشتی پایان ِ این رعد و...
با شک میگویم این را با شک: «دوست ات دارم» ای آن که چشمهایات، جنگلی سبز در درّهی ِ پلنگها بود و تو بی شک میرنجی از من بی...
خدایا! به همآن نور قسم این بار کتابی بارانی فرو فرست و پیامبرانات را بگوی چترهای ِ ما تشنه اند این بار بر ما آیههای ِ...
بسیار چشمان ِ آبی که دل میتوان به دریای ِ آنان زد امّا من چرا فقط خیره به دشت ِ جهاننمای ِ چشمان ِ تو شدم؟ بسیار لبهای ِ...
و سوگند به موز آنگاه که انسان هنوز نبود و سوگند به انسان آنگاه که نخستین بار طعم ِ موز را چشید
کجا است آن که کفشهایاش رو به آسمان بود و چشمهایاش رو به زمین؟ کجا است آن که پشت ِ چشمهایاش نهنگی میگریست و باران بر...
گریستن از چشم هم شفابخش نیست گاه باید خون گریست از رگ شاید مرهمی باشد گاه باید رودخانهای شد از خون و وزید رو به غروبی...
و جهان سر به زیر است چون آبشار وقتی که تو میرسی از راه چون آفتاب