بلند میشوم راه میروم مینشینم بلند میشوم راه میروم مینشینم بلند میشوم راه میروم مینشینم
Author - فرهاد سپیدفکر
و سوگند به صدای ِ هندوانه آنگاه که برای ِ نخستین بار ترک خورد و آغوش گشود رو به جهانی که خاموش بود
کجا میروی بابا؟ بعد ِ تو این درختان یتیم میشوند بابا! من به آن نهال ِ کوچک گفتم بابا رفته آب بیآورد از پشت ِ ابرها ولی...
باد که میان ِ موهایام میوزد یاد ِ دستان ِ مادر-ام میافتم نوزاد میشوم از نو زاده میشوم باد که میان ِ موهایام میوزد
موهایات را دوست دارم عاشقانه، تمامی ِ موهای ِ تنات را آن آبشارهای ِ سیاهی که میریزند از قلّههای ِ بلند ِ سر-ات بر...
شعرهای ِ من کوتاه اند مثل ِ دیدارهایمان شعرهای ِ من سپید اند مثل ِ گوشهی ِ موهایات این دیدارهای ِ سپید فدای ِ یک تار ِ موی...
سالها است پردهها را به روی ِ آفتاب کشیده ایم و چراغها بیپرده صبح و شب با ما سخن میگویند بس نیست؟
میان ِ گلّهی ِ کفتارها شیری که ترسیده از تنهایی ِ خویش و با ولع میکشد آخرین نفسهای ِ زندهگی را
گلدان یا زندان؟ نخل ِ من شاید چنین پرسشی دارد که چنین چشم بر زمین دوخته است
نابود میکنی خود را وقتی که به بودن نیاز است دراز میکشی و میمیری وقتی که به کشتن نیاز است نابودی و مرگ زیبا است وقتی که به...