لب­‌خند را

همه چیز را از همه کس
می‌­توان دریغ داشت
امّا
یک چیز را از یک نفر
نمی‌­توان:
لب­‌خند را
نه از آن­ که دوست اش داری
که از آن­ که دوست ا­ت دارد
نمی­‌توان

….

در چشمان ِ او
دریای ِ شب­‌گرفته‌­ای بود و قایقی پاروشکسته
بدون ِ ماهی­‌گیر

در چشمان ِ من
ساحلی کوچک و مردی که سایه‌ا­ش
کشیده­‌تر از خود بود

سروده شده در دوشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۸۸ ساعت ۰۰:۰۰

About the author

فرهاد سپیدفکر

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

12 − three =