شکنجه­‌ی ِ سفیدی است این اتاق

دیوارها چه خاموش اند
به اندازه‌ی ِ قاب ِ عکس ِ کوچکی حتّا
حرفی نمی‌­زنند

شکنجه­‌ی ِ سفیدی است این اتاق
آن قدر که دل‌ام تنگ می‌­شود
برای ِ یک لکّه‌­ی ِ سیاه
سیاه مثل ِ چشمان ِ تو

سروده شده در یک‌شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۸۸ ساعت ۰۰:۰۰

About the author

فرهاد سپیدفکر

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

two + 1 =