و قطار موی ِ بلند ِ تو است

و قطار
موی ِ بلند ِ تو است
وقتی که باد می‌وزد …
و یال ِ سیاه ِ اسب
وقتی که می‌ایستد باد
در ایست‌گاهی که من
تو را چشم در راه ام

این بار
از دل ِ کدام کوه
کدام اندوه
می‌گذرانی ام در این سفر؟

سروده شده در پنج‌شنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۷ ساعت ۱۶:۲۳

About the author

فرهاد سپیدفکر

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

fifteen − six =