فوّاره‌ی ِ واژگون ِ گیسوان‌ات

خنکای ِ نسیمی کوتاه
می‌خیزد از هم‌آغوشی ِ باد و
فوّاره‌ی ِ آب

در خیال ِ من می‌جهد
طوفانی
از چرخش ِ گردباد ِ دستان‌ام
در فوّاره‌ی ِ واژگون ِ گیسوان‌ات
که ریخته
با پیچ و تاب
در حوض‌چه‌ی ِ شیرین ِ سینه‌های‌ات

سروده شده در پنج‌شنبه ۳۱ مرداد ۱۳۸۷ ساعت ۲۰:۳۶

About the author

فرهاد سپیدفکر

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

2 × one =