خوش آن جانی
که از واج ِ چشماش
جهانی
میجهد بیرون
خوش آن جهانی
که مردماناش به نگاه ِ مهربانی
آنی میبخشند
به رهگذر ِ افسرده-جانی
خوش آن جهانجانی
که خنده را نشاند
بر تخت ِ پادشاهی ِ لب
و گستراند
سرزمین ِ لبخندهای ِ بیمرز را
سروده شده در چهارشنبه ۲۰ آذر ۱۳۸۷ ساعت ۰۳:۲۴
