دریای ِ پس از طوفان!

دریای ِ پس از طوفان!
شناور می‌شوم در آرامش ِ امواج ِ سینه‌های‌ات
چون لاک‌پشتی پیر
و راهی می‌گشایم
از میان ِ آن تنگه‌ی ِ باریک
رو به ساحل ِ لب‌های‌ات
و در آن ساحل ِ شنی
به پهنای ِ همه‌ی ِ طوفان‌های ِ از-سر-گذشته‌ام
می‌گریم

سروده شده در شنبه ۱۶ شهریور ۱۳۹۸ ساعت ۲۲:۲۳

درباره‌ی نویسنده

فرهاد سپیدفکر (بامَن)

نمایش همه‌ی مطالب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوزده − یک =