خطّ ِ سینه‌ات سیاسی‌ترین نقطه‌ی ِ جهان است

چشم‌ات
دروازه‌ی ِ ورود به آب‌های ِ آزاد ِ جهان است
ای که بندر ِ سیراف، سزاوار ِ نام‌اش!

لب‌های‌ات
امن‌ترین خشکی ِ جهان و
بوسه‌های‌ات
داغ‌ترین نقطه‌ی ِ هرمزگان است

خطّ ِ سینه‌ات
سیاسی‌ترین نقطه‌ی ِ جهان است
ای که تنگه‌ی ِ هرمز، سزاوار ِ نام‌اش!

دریای ِ پس از طوفان!
آرامش ِ لارک و هنگام!
خلیج ِ همیشه باران!
به کجا می‌بری این لاک‌پشت ِ عاشق را
از میان ِ ناوهایی که بوی ِ نفت دارند؟

سروده شده در شنبه ۱۶ شهریور ۱۳۹۸ ساعت ۲۲:۲۵

درباره‌ی نویسنده

فرهاد سپیدفکر (بامَن)

نمایش همه‌ی مطالب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه − چهار =