«تکینه‌گی»

اینان فرزندان ِ زرتشت اند
گرچه خود ناباور اند به باورهای ِ پدر
گرچه نام ِ باورهای ِ خویش را علم گذارده اند
گرچه جای ِ ظهور ِ «سوشیانت»، نوید ِ پدیده‌ای به نام ِ «تکینه‌گی» می‌دهند
پدیده‌ای که پایانی است بر حکومت ِ زمان

پدران و فرزندان
نشسته اند هر دو چشم به راه
چشم‌داشتی که با آن، رنگ و معنایی می‌بخشند به رنج‌های ِ ام‌روزشان

سروده شده در یک‌شنبه ۰۵ اردیبهشت ۱۴۰۰ ۱۷:۳۱

About the author

فرهاد سپیدفکر

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

two × two =