زنی که دوست اش داشتی

چشم‌داشت ِ دیگری داشتی؟
همیشه هم‌این نبوده مگر؟

چون رعد می‌آمد و
چون برق می‌رفت
زنی که دوست اش داشتی

پایان ِ این رعد و برق
همیشه
چشم‌های ِ بارانی نی‌ست
گاهی لباسی است شبیه ِ بارانی
که دیگر در از تن نمی‌آوری
حتّا در روزهای ِ آفتابی

سروده شده در چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸ ساعت ۱۹:۲۶

About the author

فرهاد سپیدفکر

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

three + 3 =